ijspret

Nog even terugkomend op mijn pijnlijke knie.
Ik kopiëer nog even eens stukje wat ik elders plaatste, over de winterse "geneugten" van het ijs!

---------------------

"dikke" pret.

Eindelijk was het dan zover.
De door mijn zoon gemaakte "ijsbaan", hierachter op het terrein, werd eindelijk "betrouwbaar" door hem gevonden( hoe ver kun je bij 8 inches door het ijs zakken?;-)) en dus "mochten" we het ijs op.
De kleinkinderen bonden de schaatsen onder, oma niet. Die had visioenen van gebroken armen, benen, en heupen vooral, en had geen zin om persé de "jonge meid" uit te willen hangen. Dus, aanvankelijk toekijken...

Daarna toch dat ijsvloertje op en voetje voor voetje kleindochterlief bij de hand nemen, nadat ze de stoel bij haar vandaan had getrokken.
Die stoel was niet meer nodig. "Dat wicht" moest het nu zonder ook kunnen.
"Dat wicht" presteerde als geen ander en heeft inderdaad niet meer naar de stoel omgezien.
Die werd nu ,met een "royaal gebaar", afgestaan aan haar broertje, die zich er met enthousiasme opstortte. Letterlijk.
Hij ging dwars over de stoel liggen,, waarbij zijn "pootjes' de ijsvloer nog net raakten en bewoog zichzelf zo voort, waarbij hij tussendoor flinke "glijers" maakte als het hem lukte flink af te zetten.
Iederen opgewonden, lachen en dikke pret dus, todat... het hele "katje" tegen elkaar aan botste en iedereen in "no time" als een kluwetje" op elkaar lag.
"OMa, sta op, doe niet zo flauw. stel je niet zo aan> We weten wel dat je kunt toneelspelen..."
U raadt het misschien al.
Mijn , aan het begin van dit nieuwe jaar,voorgenomen fitnes programma is door deze aktie flink doorkruist. Het "knietje"- nou ja, zegt u maar gerust " de KNIE", moet eerst flink genezen, willen deze fratsen nog weer herhaald kunnen worden.

Pret, pret, "dikke" pret.(auw...)