in the mood for...

poetry.

Dat overkomt me nogal eens, de  laatste tijd.
Ook nu weer, nu mijn vriendin 65 jaar mocht worden, was ik getuige van mooie momenten.
Een van die momenten inspireerde mij tot het volgende gedicht.

moeder en kind

Wat hij van haar vindt
laat hij weten
op haar feest
van 65 jaar.
vrienden, familie
we zien elkaar daar.

Zijn cadeau
voor haar
houdt ie achter
en later die avond
'en très petit comité'
komt hij er mee;
een grote witte envelop
de tekst bovenop
"voor mama"

Het is stil om
ons heen
en mama zegt
'dank je'
na het lezen van
4 vellenA-vier,
die zij mij toeschuift
om te lezen:'hier'.

Ik houd het niet droog.
Wat een bijzonder wezen,
dit kind dat zijn moeder
beschrijft,
over dat wat beklijft
in zijn leven;
over haar
die hem bescherming bood,
ook ,maar vooral,
na zijn vaders dood.

Klein waren ze nog,
hij en zijn broer
en ineens stond zijn moeder
alleen aan het roer.
Zij ging vooral met hem,
dit kind,
door diepe dalen.
Dan zò van deze band
te verhalen,
de twijfels, de strijd,
maar daar dan toch
altijd haar
liefde,vertrouwen
waarvoor
immense dankbaarheid.

Dit vandaag te laten weten,
zij hebben elkaar nooit
iets verweten.
Zij schenkt hem een
voorzichtige lach,
een tikje ingehouden,lijkt,
droef, voor wie
achter de glimlach
kijkt.

Dit gebaar
van hem aan haar
de woorden toevertrouwd
aan papier.
Ziehier,
een mooier geschenk
is voor 'mama'
niet denkbaar.










15 september 2012

Dagdag,
the horserider.

-=-=-=-=-=-=-=-==-=-=-=-=-=-=-