Land of the free...


Nog nooit voelde ik me zo onwelkom en onaangenaam 'verwelkomd' als afgelopen
keer, toen ik een bezoek bracht aan mijn familie in de VS.
Normaal gesproken moet je al even een paar keer slikken als je ziet hoeveel 'rijen wachtenden voor u' er zijn, maar is dat niet allemaal "all in the game'?
Dus, in de rij en voetje voor voetje opschuiven- steeds weer een metertje of 1,5- om uiteindelijk dan toch te belanden op het plekje waarop je naar 'nog 1 wachtende voor u" de boel staat gade te slaan.
O.o, ik bleek een rij gekozen te hebben die dan niet lang bleek te zijn maar qua wachttijd kwam ik dan toch mooi bedrogen uit en begreep dit toen ik het tafereel gadesloeg wat zich voor mijn ogen afspeelde.
"Poor lady", schoot door me heen. Wat zou er toch niet goed zijn aan haar papieren? Waarom duurde e.e.a bij haar zoveel langer dan bij de rest, leek het wel.
Murphy's law, ging door mij heen. Oh well, nog even en alles zou weer achter de rug zijn en ik zou mijn familie stralend begroeten, blij hen weer te zien na enige maanden van afwezigheid.

Jawel, het was mijn beurt. Blij begroette ik 'the officer' maar dat sloeg duidelijk niet aan.
Mijn paspoort werd bekeken, vervolgens werd ik bekeken, het paspoort werd nogmaals bekeken, omgedraaid, nog eens omgedraaid en nog eens, en nog eens...
(O)"waarom ik een visum in mijn paspoort had"?
-??? uh, well sir, a few years ago I stayed for longer than three months her in the US and so I needed a visa".
(O): but why for 10 years?"
- I don'tknow , sir.

Dit vragenspel herhaalde zich een oneindig aantal malen en mijn ongeduld/ wanhoop- vast en zeker zichtbaar- schoot kennelijk  in het verkeerde keelgat en 'the officer' bekende me dat ik wel heel erg leek op zijn "fellow-americans'.
Een flauwe glimlach speelde om mijn mond, waarop hij mij verzekerde dat hij 'dit niet positief bedoelde".
Ik zal het verhaal niet langer maken dan nodig is; dit 'vragenspel' ging zo  nog wat over en weer en nadat hij me ook nog eens fijntjes had duidelijk gemaakt dat "hij degene was die zou uitmaken of en hoelang ik zijn land in mocht"- kreeg ik dan toch 
het 'felbegeerde?" stempeltje- met een datum eronder gezet. Voor 6 maanden... waar ik hem te kennen had gegeven weer na 5,5 week terug te gaan naar Europe.

Was het daarom dat mijn verblijf dit keer zo heel veel langer leek te duren dan anders? Wilde ik daarom ook wel weer heel erg graag terug naar mijn "eigen vrije Europa"?

Iedereen zal soortgelijke ervaringen kunnen vertellen en voor de VS en Europa zullen er ongetwijfeld andere landen en wereld-delen ingevuld kunnen worden, maar voor mij heeft het even een wrang bijsmaakje, wanneer ik in het volklied van de VS de woorden hoor "
the land of the free".


Dagdag,
the horserider.  (no, no, not a bald eagle)