bezoekje

Mooi weer was het en dus besloot ik het er van te nemen.
De weersvoorspellingen waren slecht voor de dagen erna en dus...eindelijk die fiets eens
van stal halen voor een lekkere rit.
Zo lang geleden alweer dat ik een flink eindje op de pedalen trapte dat ik mij voornam dit toch echt weer wat vaker te doen, zolang het daglicht ons lang gegund is.

Aanvankelijk had ik een tochtje Rhynauwe in gedachten, maar ineens schoot me te binnen dat ik nog geen bezoek had gebracht aan de begraafplaats waar de as van mijn vriendin M. enige weken geleden is uitgestrooid.
Op zoek naar de beschrijving die haar vriend mij toezond per -email, printje uitgedraaid en daar ging ik. In gedachten bij M. en de laatste maanden en jaren uit haar leven waar ik getuige van mocht zijn.
Moedig zoals zij haar plotselinge openbarende ziekte verwerkte en de rust had om de laatst e weken van haar leven in een hospice te wachten op het onvermijdelijke.
Weken waarin de humor niet van onze zijde week en we smakeljk konden lachen om het uurtje op vrijdagmiddag wat 'doodleuk "happy hour" werd genoemd.
We dronken een glas en babbelden wat met de andere patiënten, onderwijl ook nog lekkere hapjes verorberend die de vrijwilligers van het hospice elke vrijdagmiddag tegen de klok van 5 klaar maakten.
Toen we naar M.'s kamer terugliepen, na afloop, zei ze heel monter" dat doen we nog een keertje, hè Carla?
Ik knikte vrolijk, maar het heeft er niet meer van mogen komen. Het was het laatste uurtje dat ik haar in levende lijve mocht zien.

Mijn gedachten dwaalden af naar deze goeie momenten terwijl de zon stralend op mijn hoofd stond maar ook de wind een partijtje meeblies.
Na 5 kwartiertjes trappen stapte ik af bij "den en rust" en vond de plek waar M.'s as uitgestrooid moest zijn. Een vreemde ervaring. Slechts een plekje, geen enkele aanduiding,of het moest de vaas met bloemen zijn die iemand een stukje de grond in had gewerkt om voor omwaaien te behoeden.;het waren wel haar bloemen en kleuren.
Ik haalde de perzikkleurige roos, die ik van huis had meegenomen uit mijn tas en strooide een voor een de blaadjes uit, op dit door M. zelf uitgekozen plekje.
Ik stond nog even wat onwennig kort te mijmeren en besloot weer verder te gaan.

De zon stond er nog steeds, de wind woei iets minder hard en ik ging weer op huis aan.
Stapte onderweg af bij de Italiaan om een lekker ijsje te kopen en besloot dat het een mooi bezoekje was geweest. Nodig voor het definitieve afscheid van iemand die ik had leren waarderen en die me in korte tijd dierbaar was geworden.