Don't cry for me...

 

Argentina

Sinds een dag of 10 onderga ik dit land en zijn bewoners, natuur, drukte, warmte.
Slechts in een klein hoekje- Cordoba-  van dit immense land, immens vergeleken bij ons kleine kikkerlandje. 

De reis ernaar toe ving op een zaterdagmorgen aan om kwart over 7 's morgens en
met een stop van bijna 7 uur in Madrid arriveerden wij uiteindelijk om half 11 de volgende morgen in Cordoba, Argentinië.
Vrienden wachtten ons daar op en een klein uur later waren wij dan toch op onze bestemming: Villa Carlos Paz.
In Nederland was het wel inmiddels 4 uur later: half 4 in de middag.
Je moet er wat voor over hebben...

De eerste indruk die bij mij blijft hangen is die van drukte en lawaai, maar na een paar dagen vertoeven in gezelschap van de meest hartelijke gastvrije mensen die ik me maar kan bedenken overheerst de warmte, en dan bedoel ik niet de 37 gr. C. die we inmiddels mochten beleven, maar de warmte van 'el corazòn'- het hart.
Daar kan toch niets tegen op.

Inmiddels zijn we, Ted en ik, in een ritme gekomen van uitslapen, ontbijten, wandelingetje richting centrum, even neerzakken op een terrasje- inmiddels 'ons terras' genoemd- teruglopen naar het hotel, opgepikt worden door Jorge om bij  hem en zijn vrouw Néné thuis de warme maaltijd te genieten.
Even wennen dat twee keer min of meer warm eten.
Na die warme lunch is het tijd voor een flinke siësta, waarna met luieren de resterende uurtjes tot de avondmaaltijd- om een uur of 9(!)- worden doorgebracht.

Soms betekent dat genieten van een 'duik' in het zwembad, dan weer wordt er wederom een wandelingetje aangevangen; die calorietjes moeten uiteindelijk toch ook weer verbrand worden. ;-)

Enige uitstapjes staan  nog op het programma. Waarover later misschien meer,
Voorlopig is dit een eerste indruk van een land waar het goed toeven is. 

Hasta luego!


De horserider./ el caballero. ;-)